Het leven bestaat uit meer dan alleen werken, vechten voor het bestaan, eten en drinken. Het leven heeft meerdere aspecten, helaas zijn slechts weinigen die ervan doordrongen zijn, die er bewust van zijn en dus ook geen gebruik maken van al de andere geoorloofde geneugten van het leven
Sport is één van die aangename aspecten. Het geeft je ontspanning, levensvreugde en het is ook nog eens gezond, heilzaam voor geest en lichaam. Hindoestanen zijn nu éénmaal geen sport-minded volk. Er zijn maar enkele sporten die zij beoefenen, één van de sporten die hun aandacht hebben is cricket, meegekregen van hun kolonisator, England.
Zijn cricket team heette De Ruyter. Het was opgericht door een paar vrienden uit de buurt. Kennelijk met behulp van de katholieke missionarissen; vandaar de naam De Ruyter, immers geen van de spelers wist wie of wat De Ruyter was
De Ruyter werd 7 aanééngesloten seizoenen met overmacht kampioen
De hindoestaanse bevolking in Suriname bestaat merendeels uit hindoes en dus waren de meeste teamleden dan ook hindoes, zo ook de captain
Pa en drie broers van moeder waren de enige Mosliems
De captain nam het besluit om de naam De Ruyter te vervangen door een hindoe naam. En vanaf dat moment ging het geleidelijk aan berg afwaarts met de team, zo erg zelfs dat de club al tientallen jaren niet meer bestaat
Eeuwig zonde
Op zeker moment werd als tegenhanger een all mosliem club opgericht. Ondanks veel getrek aan Pa veranderde hij niet van club
Vader was beslist een sportief persoon. Twee takken van sport hadden zijn aandacht, cricket en voetballen. Voetballen echter mocht hij van zijn vader beslist niet aan meedoen. Hij deed het toch, stiekem weliswaar, maar hij voetbalde. Aan het voetballen kwam abrupt een einde toen hij een stijve nek aan overhield nadat hij een bal verkeerd had gekopt. Hij moest aan zijn vader verklaren hoe hij aan een stijve nek kwam, het zat niets anders op dan de waarheid op te biechten, namelijk het was gebeurd tijdens een voetbalwedstrijd. Dat was dan ook zijn laatste wedstrijd geweest. Ondanks dat hij al een volwassen mens was en zelf al vader was, gehoorzaamde hij prompt de wensen van zijn vader. Dat was zijdelings een teken naar ons toe; Ik gehoorzaam mijn vader en dus jullie behoren mij te gehoorzamen.
Cricket daarentegen was wel toegestaan want daarmee kon je, je nauwelijks blesseren althans dat was opa’s opvatting.
Helaas heeft hij in een verkeerde tijdsperiode geleefd. Stel dat hij nu een jongeling zou zijn met de kwaliteiten die hij had dan was hij ongetwijfeld een groot cricketspeler geworden. Hij had alle ingredienten om zich te ontwikkelen en uit te groeien tot een groot speler. Hij had de talent; was een natuurtalent. Dit zeg ik niet omdat hij mijn vader is, mijn mening en oordeel is gebaseerd op de feiten. Hij heeft in zijn leven geen coaching gehad. Aan trainen kwam hij en ook de anderen nauwelijks aan toe vanwege gebrek aan trainingsfaciliteiten en tijd. Er moest hard gewerkt worden voor het dagelijks brood
En toch haalde hij wedstrijd na wedstrijd een zeer hoog niveau
Het was van Maandag tot en met Zaterdag van zonsopkomst tot zonsondergang flink aanpoten, hard werken. Tijd om te trainen had je dus niet. Zondags werden dan de wedstrijden gespeeld
De wedstrijd dag, Zondags dus, is ook een apart verhaal.
Pa nam mij altijd mee, vaak als we eindelijk bij de tegenpartij aankwamen, bleek dat niemand aanwezig was, eerst werd dan de captain opgespoord die dan zijn teamleden één voor optrommelde, pas dan konden zij aan hun wedstrijd beginnen
De wedstrijden begonnen nimmer op tijd. De ene Zondag kon dat 11.00 uur zijn, de andere Zondag 13.00 uur
Hoe het ook was, hoe laat de wedstrijd ook begon, ze had heel veel plezier en pret, uiteraard met veel drank, uiteraard na de wedstrijd
Dat plezier kwam ook doordat iedereen kende iedereen
Pa had een meer dan behoorlijke techniek. Hij had zijn zenuwen altijd in bedwang en onder controle. Hij had taktische inzichten. Als nodig viel hij aan, maar als het westrijdverloop het vereiste dan kon hij ook meesterlijk vertragen. Hij kon uren aan “de batting zijn” zonder veel runs te scoren. Hij was van aanleg een aanvallende speler, maar verdedigen dus kon hij ook als geen ander. Op één middag, op 08-05-1856 bracht hij het tot 105 runs zonder out te gaan, maar als het op verdedigen aankwam dan kwam het voor dat hij in een uur amper 10 runs had gescoord. Hij was een meer dan capabel wicketkeeper, zelden gingen de ballen hem voorbij
Hij is mijn vader maar toch; Vanaf zijn eerste moment is hij een topper geweest.
