Nanie was een heel bijzondere vrouw. Op de boot waarmee de slaven vervoerd werden vanuit India naar Suriname had zij deze en gene tot een broer of zus geadopteerd als het ware. Dat was niet slechts pro forma maar ze leefden ook als zodanig na aankomst in Suriname. Tot de dood van Ma heb ik heel vaak haar moeten vragen; Ma is hij of zij een echte oom of tante en vaak was het antwoord, Nee, je Nanie heeft hem of haar als broer of zus geaccepteerd

Ze was een hele lieve, aardige, vrolijke, opgewekt persoon. Ook nog heel erg zorgzaam

Ze ging heel graag naar de bioscoop maar dan alleen als er religieuze of religie getint film werd vertoond.
Onderweg trommelde Nanie ons dan op om mee te nemen en dat was echt feest voor ons
We gingen heel graag naar Nanie, maar door de afstand kon ik dat helaas niet regelmatig doen

Nanie was ook een vroedvrouw; of zij een gediplomeerd vroedvrouw was of uit ervaring dat deed, weet ik niet
Tot haar dood heeft zij alle zwangerschappen van Ma begeleid. Alle kinder ziekten werd door Nanie behandeld, een arts was absoluut nooit nodig geweest. Voor ieder kwaal had zij één of ander middeltje